ลุงโง่ย้ายภูเขา
posted on 05 Dec 2010 13:36 by solong1980|
หน้าบ้านลุงโง่มีภูเขาใหญ่ลูกหนึ่ง ภูเขาลูกนั้นค้ำตระหง่านอยู่หน้าบ้านของเขาพอดี บ้านของลุงโง่มีคนอยู่ 30 กว่าคน ทุกครั้งที่ออกจากบ้านก็จะต้องเดินอ้อมภูเขาลูกนั้นไป ทำให้ไม่สะดวกเสียเวลามาก ในวันนั้น ลุงโง่มีอายุได้ 90 กว่าปีแล้ว พักอยู่ในบ้านมีลูกหลานคอยปรนนิบัติ ลุงโง่ตัดสินใจว่า... ในบั้นปลายชีวิตนี้ จะขอทำสิ่งที่มีความหมายอย่างยิ่งสักเรื่องหนึ่ง คือ ย้ายภูเขาลูกนั้นไปไว้ที่อื่น และแล้วลุงโง่ก็นำทุกคนในบ้านทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็ก เริ่มงานการย้ายภูเขา ค่อยๆ ขุดย้ายหินบนภูเขา ขนไปไว้ในที่ห่างไกลออกไป แต่ว่าภูเขาลูกนั้นสูงใหญ่เกินไป กำลังของพวกเขามีขอบเขตจำกัด ดังนั้นการงานจึงคืบหน้าไปอย่างเชื่องช้า ข้างบ้านของลุงโง่ มีเฒ่าฉลาดอยู่คนหนึ่ง รู้สึกว่าการกระทำของลุงโง่ช่างเหลวไหล ไร้สาระโดยสิ้นเชิง เขาแนะนำลุงโง่ว่า นี่เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ฉันคิดว่าพวกท่านทั้งเด็กและผู้ใหญ่เลิกความตั้งใจนี้จะดีกว่า ท่านไม่ลองคิดดู ปีนี้ท่านอายุเท่าไรแล้ว ต่อให้แม้ว่าปีนี้ท่านมีอายุเพียง 20 ปี แล้วใช้เวลาชั่วชีวิตก็ไม่สามารถย้ายภูเขาลูกนี้ไปได้เพียง 1 ในหมื่น ลุงโง่ตอบว่า เรื่องราวกลับไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่ท่านคิด ถ้าหากชั่วชีวิตของฉันไม่สามารถย้ายภูเขาลูกนี้ได้สำเร็จ หลังจากฉันตายยังมีลูกหลานของฉันอีก เมื่อลูกหลานของฉันตาย ก็ยังมีลูกหลานของลูกหลานฉันอีก พวกเราทุกรุ่นสามารถทำงานนี้อย่างต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ภูเขาลูกนี้เป็นของตาย ยังไงก็ไม่งอกโตขึ้น ขอเพียงให้พวกเราพากเพียรพยายามไม่เลิกละกลางคันเท่านั้น จะเร็วจะช้าก็ต้องสามารถย้ายภูเขาลูกนี้ไปได้ เทวดาประจำภูเขาลูกนั้นได้ยินคำพูดของลุงโง่นี้ ในใจรู้สึกวิตกกังวลมาก เพราะรู้ว่าการตัดสินใจของลุงโง่เด็ดเดี่ยวมั่นคงมาก ไม่มีการเปลี่ยนแปลงโดยเด็ดขาด เพื่อเป็นการรักษารูปทรงลักษณะของภูเขาไม่ให้เสียหายไป เทวดาตนนั้นจึงรีบลงมือย้ายภูเขาลูกนั้นไปไว้ที่อื่นเสียเอง ท่านทั้งหลาย... ชีวิตของทุกคนในโลกล้วนต้องเจออุปสรรคทั้งสิ้น มากบ้างน้อยบ้าง อุปสรรคที่เราพบบ้างครั้งอาจรู้สึกว่า เป็นเรื่องหนักหนาสาหัส มองไม่เห็นทางแก้ไข รู้สึกเหมือนเกินกำลัง เราทำไม่ได้ แต่จริงๆ แล้ว ขอเพียงให้เราตั้งสติให้มั่นคง ไม่ตกใจไม่ท้อถอยแต่ต้น ค่อยๆ ทำไปทีละขั้นๆ สุดท้ายเราก็จะแก้ปัญหาได้สำเร็จ |
ลุงอุ่น ทิพย์ด้วง อาจจะไม่ได้เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป แต่สำหรับผมแล้วแกเป้นผู้ใหญ่ใจดี มีคุณธรรม เป็นคนดีในสังคมที่เราอยุ่ร่วมกัน ตั้งแต่สมัยเด็กๆผมได้เล่น ได้หัวเราะ ได้ซน กับเด็กๆรุ่นราวคราวเดียวกันรวมทั้งลูกๆของแกด้วย ครอบครัวลุงอุ่น เป้นครอบครัวเล็กๆ มีอาชีพรับจ้างทำงานทั่วไปตามประสาชาวไร่ชาวนา ช่วงเช้าๆ ก็จะเห็นลุงอุ่นเข็นรถเข็นผ่านหน้าบ้านไปรับจ้างหรือทำงานตามประสาของแกไป พอตกเย็นแกก็จะเข็นฟืน หรือหญ้าคากลับมาบ้านจนเป็นคุ้นเคยของชาวบ้าน วันพระก็จะเห็นแกหิ้วปิ่นโตเดินไปวัดมิได้ขาด เหตุที่แกต้องเดินก็เพราะแกไม่มีรถและแกขี่รถไม่เป็น ไปไหนแกก็จะเดินไปนอกจากจะมีคนแวะรับแก หรือไปกันเป็นหมู่คณะนั่นแหละแกถึงจะได้นั่งรถไป บ้านไหนมีงานบวชลูกบวชหลาน งานพิธีต่างๆ แกก็ไปช่วยโดยมิได้หวังสิ่งใดตอบแทนแกจะคอยช่วยจัดงานตามแบบอย่างและประเพณีดั้งเดิมของบ้านเรา ได้พูดจาหยอกล้อกันเป็นที่สนุกสนานแก่ผู้ที่ได้ร่วมวงเสวนา ลุงอุ่นเป็นคนขยันหมั่นเพียรทำงานรับจ้างส่งลูกๆ เรียนจนจบการศึกษาระดับหนึ่ง และเพิ่งเริ่มจะทำงานพอที่จะส่งเสียแกได้ แต่แกก็ยังทำงานของแกไปเรื่อยโดยไม่คิดว่าจะหยุดพักบ้าง พอเริ่มอายุมากก็มักจะมีโรคภัยไข้เจ็บเข้ามารุมเร้า แกเพิ่งไปผ่าตัดใส้เลื่อนมาสักปีสองปีนี่เอง แล้วหมอก็ตรวจพบว่าแกเป็นโรคหัวใจ แต่แกก็คอยดุแลตัวแกเองมาตลอด จวบจนวันที่ 11 เมษายนที่ผ่านมาเป็นวันสุดท้ายที่ผมได้ร่วมวงเสวนากับแก ช่วงเย็นเรายังพูดหยอกล้อเล่นกันสนุกสนานเฮฮาอยู่เลย พอตกดึกแกก็มีอาการไม่ดีจนญาตฺต้องนำส่งโรงพยาบาลและถัดมาอีกไม่กี่วัน 14 เมษายน 2553 ข่าวการจากไปของลุงอุ่น ก็มาถึงผมโดยที่ผมไม่ได้ร่ำราแกสักคำ และนั่นก็ทำให้ผมคิดถึงเรื่องราวเก่าที่เราได้เคยร่วมทำกันมา ทำให้ผมสำนึกอยู่เสมอว่าชายคนนี้ เป็นอะไรๆ ได้มากกว่าการเป็นเพื่อนบ้านกัน
ขอให้ลุงอุ่นความสุขความสงบหลังจากที่ลำบากมาทั้งชีวิตและลุงอุ่นจะอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป......
